BİR AYAKKABI BOYACISININ İÇİNDE SAKLI KALAN ŞARKILAR

Ustam, bağcıkları neden çıkardın, ayakkabıyı bağcıkları çıkarmadan da boyayabilirdin deyince bana gülümsedi ve hayatım boyunca unutmayacağım şu cevabı verdi.

“İyi bir boyacı, ayakkabının bağcıklarını çıkarmadan boya yapmaz.”

İşte o gün anladım. Bazı insanlar yaptıkları işi yalnızca para kazanmak için yapmazlar. O işin bir hakkı, bir usulü ve bir onuru olduğuna inanırlar. Fikret de onlardan biriydi. O günden sonra ayakkabılarımı hep Fikret kardeşime boyattım. Çünkü işinin gerçekten ustasıydı.

Ama yıllar sonra Fikret'in başka bir ustalığını daha keşfettim. Çok güzel sesi vardı. Hem de öyle sıradan bir ses değil. Bir gün onu dinlerken şaşırıp kaldım. Sesi, Türk müziğinin unutulmaz isimlerinden Ferdi Tayfur'un sesini andırıyordu. Meğer Fikret de büyük bir Ferdi Tayfur hayranıymış. Lakabını da bu nedenle almış.

Askerlik dönüşünde bir dönem solistlik yapmış, sahnelere çıkmış, şarkılar söylemiş, insanları sesiyle buluşturmuş. Belki de o yıllarda içinde büyük bir umut vardı. Belki sahnelerde kalıcı olmayı, şarkı söyleyerek hayatını kazanmayı hayal etti. Fakat hayat her zaman insanın istediği yolu açmıyor. Elinden tutan olmayınca, sahnelerden uzaklaşıp çocukluk mesleğine, ayakkabı boyacılığına dönmüş.

Bugün 60 yaşında. Ailesinin geçimini yine emeğiyle sağlıyor. Fikret’ in içinde hâlâ şarkılar var. Bazen insanın hayatına baktığınızda yalnızca yaptığı işi görürsünüz. Oysa bir insanın yaptığı iş, onun bütün hikâyesi değildir.

Fikret'in de öyle. Onun ellerinde ayakkabılar parlıyor. Ama sesinde yıllar önce yarım kalmış bir sahne hayatının izleri var. Belki de hayat ona büyük sahneleri çok görmüş olabilir. Ama Selçuk'un sokakları onun sahnesi olmuş. Ayakkabı boyarken söylediği bir şarkı, yanından geçen bir insanın gününü değiştirebilir. Çünkü bazı insanların sesi yalnızca kulaklara değil, insanın yüreğine dokunur.

Fikret kardeşimizi dinlerken gözlerinizi kapatın. Bir an için ayakkabı boyacısını değil, yıllar önce sahneye çıkmış genç bir solisti düşünün. Sonra Ferdi Tayfur'un şarkılarından birini hayal edin. İnanın, sesindeki benzerlik sizi de şaşırtacaktır. Ama asıl mesele sesi değil. Asıl mesele, hayatın bütün zorluklarına rağmen yüzündeki gülümsemeyi kaybetmemesi. 60 yaşında hâlâ çalışıyor. Ailesinin rızkını kendi emeğiyle kazanıyor. Yaptığı işin hakkını veriyor ve belki de en önemlisi, yıllar önce elinden alınmış gibi görünen sahne hayalini tamamen kaybetmeden yaşamaya devam ediyor.

Bazen bir insanı tanımak için uzun sohbetlere gerek yoktur. Bir ayakkabınızı teslim edersiniz. O da bağcıklarını çıkarır. Ayakkabınızı büyük bir özenle boyar. Sonra size gülümser. Ve belki bir Ferdi Tayfur şarkısı mırıldanır. İşte o zaman anlarsınız, Bu şehirde yalnızca taşların, sokakların ve binaların değil, insanların da hikâyeleri vardır.

Fikret Hepakarca da Selçuk'un o hikâyelerinden biridir. Emeğiyle yaşayan, işini seven, sesiyle geçmişine tutunan, iki evladının rızkı için çalışan bir insan. Yolunuz Selçuk'a düşerse ve ayakkabılarınızın boyaya ihtiyacı olursa, Fikret kardeşimizi bulun. Ayakkabılarınızı ona teslim edin. Siz de bir yandan çayınızı içerken onun sohbetini dinleyin. Belki şansınız varsa bir de şarkı söyler. O zaman sadece parlayan ayakkabılarla değil, insanın içine dokunan bir hikâyeyle ayrılırsınız oradan.

Çünkü bazı insanlar ayakkabı boyar. Bazıları ise hayatın yıprattığı yerleri de sessizce parlatır. Fikret kardeşim de onlardan biri ve kim bilir, belki sahne ışıkları onun hayatından uzaklaşmış olabilir ama Selçuk'un sokaklarında, elindeki fırçanın yanında taşıdığı o ses hâlâ yaşamaya devam ediyor.